Trur dæ må væra slik at vistn dætt og flata heilt ut, kein du bruke dæ uttrykke. Eksempel på dæ keinn væra slekk tru e:
Du sit på sætre i påska å sjenkje de.
Du bli varm i trøya på grunn tå peisen, å dels tå deinn sterke ponsen du har ti de fleir tå. Bli så varm at du lyt ut ein tur. Praktisk som du æ når du tæ de ein, finn du ut at du ska pisse mæ dæ såmmå du æ ute.
Du æ ikkje skjevare enn at du tenke at du må lite onda døré får å få gjort frå de. Finn ut at du ska gå burtåt eit tre.
Så fæ du auga på ei litol scheinne og bestemme de får at dæ æ fullmåne og go sikt. Dæ æ dæ kanskje ikkje! Dæ æ da du okritisk speinne du på de ski`n.
Dæ æ i utgangsponkte flatt burtåt dette treé du huksa at du såg tidligarer på dagen mæ dæ va ljost. Men ti eit litè gjennumtenkt veigvalg æ dæ mykjy ondbakkje, og dit tæ du åt.
Sjøl um dæ æ påske og finvær um dagen, frys dæ på å bli skårå um natte. Dæ æ ikkje hældikt!
Du fæ brøkja de åt og i dæ du passera ein fræmon einé, mærka du at skårå`n ikkje æ på lag mæ de.
Plutsele, heil kanskje ette ei stond sia du æ lité væl ponsskjenkt, bynda dæ å brote. Dæ æ hellan ikkje særle gunstig!
Mæ handlingsrefleks som ein vådeskote grønnlandssel, kein du ikkje stort gjera enn å la Newtons lover gjera jobben mæ rætt fallteknikk. I dæ du flata ut utåver sjoggføinne, klara du å tenkje såpass klårt at du helan sku kjøla de ne mæ ein pos té. I stan får å rote de ut.
Detta æ nok definisjon på å "dætte så lang`n æ"!
